...................................

حسین ‏علیه‌السلام‏ با وضعی که پیش آمده بود، و در شرایطی که احکام قرآن و موجودیت اسلام را شدیدترین خطرات تهدید می‏کرد، آینده اسلام تاریک و مبهم بود، بلکه معلوم بود به زودی، خورشید نورانی اسلام غروب، و دوران شرک و جاهلیت بازگشت خواهد نمود، نمی‏توانست با در نظر گرفتن احتمال یا قطع به ضرر، دست روی دست بگذارد و ناظر این مصیبات برای عالم اسلام باشد.
حسین علیه‌السلام خطر دین‌زدایی را کاملاً احساس می‌کرد بنابراین در همان آغاز در پاسخ مروان که گفته بود با یزید بیعت کن و با خاطری آسوده زندگی نما، فرمود:
اِنّا للهِِ، وَ اِنّا اِلَیهِ راجِعُونَ وَ عَلَی الاِْسْلامِ السَّلامُ اِذْ قَدْ بُلِیتِ الاُْمَّةُ بِراع مِثْلِ یزید1
برای خداییم؛ بازگشتمان به سوی اوست. باید با اسلام وداع کرد؛ زیرا امت به شبانی مانند یزید مبتلا گشته است.
یعنی وقتی یزید زمامدار مسلمین شود معلوم است که اسلام به چه سرنوشتی گرفتار می‏گردد؛ آنجا که یزید است اسلام نیست، و آنجا که اسلام است یزید نیست.

................................

http://www.saafi.net/node/3559

 

نوشته شده در دوشنبه ۱٤ دی ،۱۳۸۸ساعت ۱٢:٥٠ ‎ب.ظ توسط ن.غ نظرات ()