آنچه از روایات نقل شده از کتب اهل سنت استفاده می شود، دست کم، فضیلت سجده بر خاک در هنگام نماز را با خود همراه دارد اگر نگوییم وجوب سجده بر خاک از آن مستفاد است، حتی در برخی روایات، دستور داده شده است که در هنگام نماز و در سجده، خود را خاک مالی نمایید، حال با ما باشید و روایات را بنگرید و خودتان قضاوت کنید که چرا شیعه بر روی خاک که همان “مهر نماز”  است سجده می نماید؟

روایت اول: در کنزالعمال هندی آمده است: خالد جهنی می گوید پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم)  صهیب (از اصحاب پیامبر) را در حالت سجده دیدند که از خاک پرهیز می نماید، به او فرمودند: صورتت را خاکی نما ای صهیب، همانگونه که ملاحظه می نمایید حتماً جناب صهیب به وسیله لباس متصل و یا منفصل از خاکی شدن صورت خود جلوگیری می نمودند و یا لااقل بر حصیر یا بوریا که از برگ درخت ساخته شده است سجده کرده اند و یا بر سنگ سجده می کردند به هر حال، دست کم؛ سجده بر خاک، دارای افضلیت است در مقابل سجده بر سنگ ریزه که پیشتر عرض شد که می توان در نماز بر آن سجده کرد.

روایت دوم: مادر مومنان ام سلمه نقل می نماید که پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) غلامی که به او افلح می گفتند و تعلق به ما داشت را دیدند که هنگام سجده، می دمید تا گرد و خاک به سر و صورتش ننشیند و پیشانیش خاکی نشود به او فرمودند ای افلح پیشانیت را به خاک بمال.

................................................

روایتی را از ابراهیم بن محمد ثقفی از پدرش از امام صادق علیه السلام، نقل نموده است که حضرت صادق علیه السلام فرمودند: فاطمه دختر پیامبر؛ تسبیحی داشت که آن تسبیح از ریسمانی گره دار درست شده بود، که به تعداد تکبیرهای ذکر بود که حضرت آن تسبیح را در دستان مبارک می گرداند و تکبیر می گفت و تسبیح، تا آنکه حمزه سیدالشهداء شهید شد، آنگاه خاک مزار حمزه را برگرفت و تسبیحی ساخت، به پیروی از آن حضرت ؛ همین کار را مردم نیز انجام دادند ، پس آنگاه که امام حسین شهید شد از تربت مزار حمزه سید الشهداء عدول کردند و از آن پس از تربت مزار حضرت امام حسین علیه السلام تسبیح می ساختند، چرا که تربت حسین برتری و ویژگی دیگری داشت.

محمد بن مشهدی در کتاب مزار،

هیثمی می گوید: باید گفت سرزمین کربلا مانند سرزمین مکه و مدینه است که در هاله ای از تقدیس  و تنزیه بزرگی قرار دارد. راویان می گویند امیرالمومنین علی علیه السلام هرگاه که از سرزمین کربلا گذر می فرمود مشتی از خاک آن سرزمین مقدس را برمی گرفت و می بوئید و گریه می کرد آنچنان گریه ای که زمین از اشکهای مبارک علی تر می گشت ، حال آنکه با خود زمزمه می نمود و می گفت هفتاد هزار نفر ( به برکت حضرت اباعبدالله الحسین در کربلا) از این ظهر بدون حساب و کتاب وارد بهشت می گردند.

در مستدرک حاکم آمده است: مادر مومنان حضرت ام سلمه روایت نموده است شبی  (که من در خدمت  رسول خدا بودم)  رسول خدا به پهلو دراز کشیده بودند ؛ با نگرانی از خواب بیدار شدند، در حالیکه حیران و مضطرب بودند ، پس بار دیگر با نگرانی و اضطراب دیگری از خواب برخواستند که در مرتبه اول ندیده بودم بار سوم همین مسئله برای آن حضرت پیش آمد در حالیکه در دستان مبارکشان خاک سرخی بود که آن خاک را می بوسیدند، به حضرتش عرض کردم (مگر) این خاک چیست ای پیامبر گرامی ، فرمود جبرئیل برایم خبر آورد بدرستیکه این و او اشاره کرد به حضرت امام حسین(ع) که در سرزمین عراق کشته خواهد شد. پیامبر فرمود به جبرئیل گفتم آن خاکی که حسینم در آن کشته خواهد شد را به من نشان بده که (نشان داد) این همان تربت (مقدس حسین) است.

http://www.takdid.com/%d8%b5%d9%81%d8%a7%db%8c-%d8%ae%d8%a7%da%a9-%d8%ad%d8%b3%db%8c%d9%86-%d9%88-%d9%81%d8%b6%db%8c%d9%84%d8%aa-%d8%aa%d8%b1%d8%a8%d8%aa-%d8%b3%db%8c%d8%af-%d8%a7%d9%84%d8%b4%d9%87%d8%af%d8%a7/6610#more-6610